Allereerst de geschiedenis
Deze gaat terug naar de oudheid. In hun gebruiken kenden de Chinezen, Indiërs, Ayurvediërs, Grieken en Romeinen het zilver. Ze wreven het op hun huid, zogen erop, kookten het mee etc. In Europa werd het voor ’t eerst gebruikt in de middeleeuwen. Maar omdat men niet goed wist hoe ermee om te gaan gaf het slechts een gedeeltelijke bescherming tegen de pest. Vanaf 1800 brachten de pioniers het in Amerika en Australië. Ze dronken het mee in melk en water. Eind 19e eeuw werden er allerlei zilvertoepassingen gebruikt omdat er ook niets anders was. In de 1e W.O. werd bladzilver op open wonden gelegd en werd zilver als hechtdraad gebruikt. In de 30er jaren kwamen er sulfa-preparaten die -in sommige opzichten- beter werkzaam waren en ook goedkoper. Omdat men de techniek niet goed beheerste moet in de zilverpreparaten teveel zilver wat ze onnodig duur maakte. Als dan ook nog penicilline wordt uitgevonden verdwijnt zilver uit beeld. Totdat in 1970 bij onderzoeken werd gevonden dat Colloïdaal Silver het enige middel is tegen infecties in brandwonden. Vanaf 1990 stortte de alternatieve industrie zich erop en wordt in laboratoria aangetoond dat Colloïdaal Silver werkzaam is tegen zo’n 650 virussen bacteriën en schimmels. Het werkt ontstekingsremmend, ontsmettend en helend. Praktijkervaringen van Fred Laan, orthomoleculair arts, met zeer veel kennis op het gebied van colloïdaal zilver.
“Patiënten met uiteenlopende klachten worden door hem behandeld met C.S.. Soms ook in combinatie met andere middelen.
Zo worden genoemd belroos, wondroos, een open been als gevolg van zwangerschapstrombose, diabetes of een wond door stoten.
Bij griep moet je het C.S. ondersteunen met immuunbast en vlierbessen.
Een middenoorontsteking bij een jong kind wordt genezen.
Een oogontsteking wordt behandeld waarbij de iris ontstoken is door onbekende oorzaak en een ontsteking door vele laserbehandelingen tegen staar.
Behandeld zijn nierontsteking, bronchitis en kinkhoest (ondersteunend).
Bij infectie van een gewricht, wat zeer vatbaar is voor infectie door de slechte doorbloeding, werkt C.S. ondersteunend door het in te nemen. C.S. werkt tevens ondersteunend bij wondontsteking na operaties (innemen) en kan zo ook preventief worden toegepast.
C.S. heeft invloed op het immuunsysteem, laat dit harder werken , het neemt wat taken over en wordt zo weleens het 2de immuunsysteem genoemd. Maar het heeft sneller effect op infecties. Ook virusinfecties door verminderde weerstand, de ziekte van Pfeiffer en met vermoeidheidsklachten.
Bij baby’s kan dit middel worden gebruikt tegen spruw.
De conclusie na deze opsomming mag zijn dat C.S. een actieve en positieve werking heeft bij veel aandoeningen, maar niet bij alle. En moet zo soms ondersteund of gecombineerd worden.
Colloïdaal zilver wordt o.a. gebruikt als natuurlijk antibioticum tegen virussen, bacteriën, schimmels en parasieten.” In het boek Micro Silver Bullet schrijft Dr. Farber het volgende: “onderzoek heeft uitgewezen dat colloïdaal zilver is ingezet bij meer dan 650 ziektes. O.a. bij acne, rosacea, allerlei allergieën, voetschimmel, blaasontsteking, parasieten in het bloed, steenpuisten, brandwonden, candida albicans infectie, gangreen, cholera, lepra, ziekte van Lyme, ontstoken ogen, gordelroos etc.”
Paul Faber is een wetenschappelijk onderzoeker die colloïdaal zilver ging gebruiken bij zijn ziekte van Lyme. Door gebruik van reguliere medicijnen heeft hij er ook nog een candida schimmel aan overgehouden. Hij genas zich zelf van deze schimmel en de ziekte van Lyme door het gebruik van zilverwater.
De werking van colloïdaal zilver berust op het onwerkzaam maken van een enzym dat betrokken is bij het zuurstof ademhalingsproces van schimmels, bacteriën en virussen.
Een bacterie is 750 nm groot, het colloïdaal zilver van Crystal is 0,6 nm ! en kan zonder moeite de cel van de bacterie binnen dringen en deze onschadelijk maken. Colloïdaal goud
Colloïdaal goud is een natuurlijk antidepressivum. Volgens Dr. Faber, die dertig jaar klinisch
Psycholoog is geweest, zou het gebruik van goud heel goed in de psychiatrie werken. Het kent geen giftige bijwerkingen.
Behalve dat colloïdaal goud goed tegen psychische problemen helpt, wordt het verder gebruikt als pijnstiller, bij reuma, artrose en andere gewrichtsklachten. Denk maar eens aan goudinjecties die reumapatiënten toegediend krijgen.
Goud stuurt verder het mechanisme van lichaamswarmte en heeft een positief effect bij rillingen, opvliegers en nachtelijk zweten. Ook helpt goud om de behoefte te verminderen aan opiaten en narcotica. Ondersteunend bij het afkicken van alcoholverslaving.
Bij tumoren heeft goud een remmende werking en kan soms tot verkleining van de gezwellen leiden. (Bronvermelding: The Micro Silver Bullet, Dr. P.Farber 1997. Colloidal silver today, G. Killer, W. Jefferson 2003. Colloidal Silver antibiotic superhero, J Silverseed 1999. Silver Colloids do they work? R.J. Gibbs 1999).
Wat betekent eigenlijk Colloïdaal?
Volgens van Daele “bijvoeglijk naamwoord voor de toestand van stoffen die zich fijn verdeeld in een vloeistof bevinden, waarbij de deeltjes groter zijn dan 1 molecuul/atoom en kleiner dan in een suspensie (zoals klei, verf, ijs aantal deeltjes zijn groter dan 100.000 nm).”
Colloïdaal betekent dat de vaste deeltjes in een vloeistof groter zijn dan 1 molecuul/atoom en kleiner dan 100.000 nm. (nanometer)
Wat is een ion?
Een ion is 1 atoom dat elektrisch geladen is door het gebrek aan of overschot van 1 of meer elektronen.
Zilverionen zijn zilveratomen die 1 elektron missen, in het lichaam direct een verbinding aan gaan met chloor (wat we allemaal in ons lichaam hebben) en vervolgens als zilverchloride het lichaam verlaten zonder enige werking te hebben gehad. Colloïdaal deeltjes gaan geen verbinding aan en werken wel.
Op de markt zijn veel producten te vinden die zich ionisch colloïdaal zilverwater noemen.
Dit is een zogenaamde contradictio in terminis. Zoals de zwarte schimmel (paard) niet bestaat, kan er ook geen sprake zijn van ionisch colloïdaal zilverwater.
Dat er verschillende producten verkrijgbaar zijn komt door de diverse productiemethoden.
Door 2 zilverelektroden onder water onder spanning te zetten, verdampt het zilver en door de temperatuur van het water vindt condensatie plaats en vormen zich vaste deeltjes.
Maak je gebruik van gelijkspanning (9 volt) dan krijg je zilverionen.
Bij gebruik van 15.000 volt wisselspanning krijg je 80% ionisch zilver en 20% colloïdaal deeltjes (die groot zijn).
Het zilverwater dat Crystal levert heeft 80% colloïdaal deeltjes die niet groter zijn dan 0.65 nm.
 Het colloïdaal zilver van Crystal is echter het enige met 80% colloïdaal zilver tegenover vele anderen met slechts 20% colloïdaal zilver.
Crystal beweert niet dat er niet nog zo’n goed product of misschien zelfs beter bestaat. Maar men weet (nog) niet van het bestaan af.
Van professor Gibbs, directeur van het centrum voor colloïdaal wetenschap aan de universiteit van Delaware, weten we dat de deeltjesgrootte de effectiviteit (lees: werking) bepaalt van de colloïdale zilveroplossing.
Om te vergelijken de deeltjesgrootte van een haar is 73.000 nm, van een bacterie 750 nm en van een molecuul 0.1 tot 5 nm. De zilverdeeltjes in het colloïdaal zilver van Crystal zijn 0.65 nm. Dit zijn ongeveer 15 atomen in 1 deeltje en kleiner kun je niet maken.
De concentratie ofwel ppm (parts per million) vertelt ons slechts hoeveel zilver er in totaal in het flesje water zit. Vervolgens is van belang uit hoeveel deeltjes dit zilver bestaat. In het colloïdaal zilver van Crystal is de concentratie 10 ppm. Om uit te rekenen hoeveel zilverdeeltjes in een flesje zitten moet je het totaalgewicht van het zilver delen door het gewicht van één zilverdeeltje. Bij berekening is de uitkomst 1,7 miljoen x 1 miljoen x 1 miljoen deeltjes zilver met een deeltjesgrootte van 0.6 nm, in een flesje van 200 ml met een concentratie van 10ppm.
Zijn de zilverdeeltjes een factor 100 groter (= 60 nm) dan zitten in hetzelfde flesje een miljoen keer minder deeltjes (= 1.7 miljoen x 1 miljoen deeltjes zilver).
Aldus kun je nogmaals benadrukken dat ppm aangeeft hoeveel zilver er in het flesje zit, maar niets zegt over de deeltjesgrootte; in theorie kan er dan sprake zijn van één klontje zilver. Natuurlijk zult u dit in de praktijk niet tegenkomen, maar het moet duidelijk zijn dat ppm dus niets zegt over de effectiviteit (= werking) van het product. Het enige dat helpt van colloïdaal zilver zijn de deeltjes-grootte (nm) en niet de parts-per-million (ppm). De ppm is de hoeveelheid maar niet de grootte. Hoe kleiner dus de deeltjes-grootte nm colloïdaal zilver zijn hoe effectiever. Het colloïdaal zilver van Crystal is 0,6 nm !!! (zie grafiek), en het colloïdaal goud van Crystal is 3,5 nm. Lager dan deze waarden kan men niet maken.
Ionisch-colloïdaal-zilverwater bestaat niet!
Ionisch zilverwater werkt niet omdat het zilver zich in de maag omzet onder invloed van het maagzuur in o.a. zilverchloride en vervolgens door het lichaam wordt uitgescheiden. Colloïdaal zilver passeert de maag en komt onveranderd in de dunne darm.
Voor de optimale opname in het lichaam kun je het colloïdaal zilver het beste in de mond houden zodat het via de mondslijmvliezen wordt opgenomen.
De belangrijkste gegevens staan meestal niet op het etiket van de zilverpreparaten, wel de ppm maar niet de nm-grootte van het zilver. Het gehalte hiervan bepalen is moeilijk en kostbaar en er is professionele apparatuur voor nodig.
De informatie over de concentratie (ppm) zegt wel iets over de toxiciteit van het product. Wat dit betreft is het verhelderend een vergelijk te maken tussen een antibioticakuur en een Colloïdaal Zilver kuur. Wat de werkzame stof betreft komen de 21 tabletten van de antibioticakuur overeen met 5250 flesjes zilverwater. Anders gezegd: om dezelfde hoeveelheid werkzame stof (in mg) van 21 tabletten antibiotica in te nemen, moet men 5250 flesjes zilverwater leegdrinken. Maar de benodigde effectieve dosis van de kuur zilverwater is slechts 15 theelepeltjes. Je hoeft je niet meer af te vragen of Colloïdaal Zilverwater schadelijk is!
Men is tot de slotsom gekomen dat Colloïdaal Zilverwater eigenlijk thuis hoort in iedere medicijnkast. Of als die er niet is gewoon op de keukentafel! COLLOIDAAL ZILVER IN DE MEDICIJNKAST ? JA ! | | 
|